Deze Japanse dichtvorm kreeg plots grotere bekendheid nadat Herman Van Rompuy - de Vlaming, die het tot eerste Europese ‘President’ schopte - ermee uitpakte bij het afsluiten van een Europese topontmoeting.
Het is een zéér eenvoudige versvorm 5-7-5, dat wil zeggen: drie versregels, de eerste met vijf lettergrepen, de tweede met zeven en de derde opnieuw met vijf. Meestal worden Haikoes in verband met een bepaald thema gemaakt, bijvoorbeeld de lente, vakantie, etc.
Als we nu eens onze nieuwsbrief zouden opfleuren met Haikoes van eigen makelij en met als thema: ons verblijf hier in Spanje... de redactie geeft alvast een voorbeeld en inzendingen worden vanaf heden verwacht, per mail, handgeschreven, ja zelfs mondeling als ’t niet anders kan.
Zeventien lettergrepen, meer is ’t niet…
De clubmiddag,
borrelend en babbelend,
de tijd vergeten
Inzending juni 2010:
Toen wij eind april vanuit een fris Nederland weer neerstreken in een instabiel Spanje, vielen ons bij de beklimming van Canor meteen de explosies van bloemen op. De hele natuur scheen de lente te willen afdwingen met de geelwitte bloemenveldjes, de uitbundig bloeiende gele brem, vuurrode papavers die her en der een kopje opstaken en struiken knalrose wilde valeriaan. Als je goed keek, zag je ook een heleboel bescheidener bloeivormen: paarse en rose disteltjes die zich helaas niet lieten plukken voor de wachtende vazen. De oleanders begonnen hun knoppen te vormen en de klimop liet ons weten echt heer en meester te zijn van onze schuttingen en muren. We lopen nu, na een jaar, met moordzuchtige plannen rond en zijn van plan hem voor het grootste deel te elimineren. Het meest opzienbarende vinden wij echter de grootste en eerbiedwaardigste agave in het groepje bij de ingang van ons huis. Uit zijn midden groeit een enorme stengel die zich iedere dag meer hemelwaarts spoedt. We zién hem groeien, soms zo’n 10 cm per dag! Niets lieflijks is er aan deze fallusachtige bloeivorm. De bladeren zijn nu nog gevouwen, maar vertonen dezelfde lelijke doorns als de moederplant. We raadpleegden meteen internet en lazen dat hij wel 13 meter hoog kan worden en deze groeistuip met zijn einde zal moeten bekopen. Maar wat een mooie dood! Denk eens in: als hij zich openvouwt en explodeert zal een groot deel van Canor voorzien worden van zijn honderden nakomelingen. Menig mens zou voor deze vorm van voortbestaan graag zijn leven geven!
De natuur rukt op
Bloemen kleuren de helling
Een agave bloeit
Annette
Inzending mei 2010:
Regelmatig, als we aan het werken of luieren zijn in de tuin, horen we ineens getinkel van vele belletjes. Als we dan over de heg kijken, zien we de herder van de Canor met zijn kleine kudde. De twaalf witte schapen en één zwarte geit knabbelen en grazen aan onze tuingrens en hun hoeder is neergestreken op een rotsblok.
'Hola, buenas dias!', wisselen we uit. Drie tanden hebben we geteld in zijn mond als hij onze groet vriendelijk beantwoordt. Hij schijnt evenzoveel huizen te bezitten, hebben we uit betrouwbare bron vernomen. Twee huizen in het dorp en een casita op de Canor zelf. De berg is zijn werkgebied. Hij beweegt zich de hele week van hier naar daar en zijn kudde voedt zich met alles wat langs de weg en op veldjes ontspruit. Dezelfde conversatie vindt plaats als we hem tegenkomen terwijl we in de auto op weg zijn naar huis. Zodra hij ons ontwaart, zijn een tikje en een klakje genoeg om de schapen als goed gedresseerde honden in de berm te laten vliegen, waar ze meteen van alles naar hun gading vinden.
Onze woordenschat is inmiddels zo uitgebreid dat we een gesprek durfden aan te knopen. Nee, koffie hoefde hij niet (die rare Nederlanders met hun koffie in de aanbieding als teken van gastvrijheid), en nee ook geen sigaar, gracias. De tijd van roken had hij achter zich. Maar het aanbod de schapen te laten grazen op onze bancales nam hij meteen aan. Zonder dat we iets van communicatie bemerkten, vloog de kudde naar boven en twaalf bolletjes wol op hoge poten en een zwart vlekje ertussen bevolkten onze eigenste tuin. Er viel ook weinig stramheid te bespeuren, toen hij er met zijn geschatte tachtig jaar in de benen achteraan wipte. Iedereen was op slag tevreden: de herder met zijn grazende kudde, de schapen en geit met een overvloedige maaltijd en wij omdat we nu zomaar gratis voor niks en zonder moeite onze bancales schoon kregen.
Inzendingen April 2010:
Een heel leuk idee van de redactie haikoes te plaatsen in de Nieuwsbrief. Het geeft meteen inspiratie om er te maken. Sinds een jaar wonen wij op de Canor in Benissa en iedere maand dat wij er zijn brengt de omgeving ons tot verrukking. Stof genoeg! Hier zijn er nog twee...
Hieronder nog een paar voorbeelden van de redactie:
Rubrieken 
