|
Georganiseerd door Marion en Tom van Loon.
Acht jaren hebben zich aaneen geregen, sinds de laatste keer dat ik meereed in de bloesempuzzeltocht van de NVOC. Opnieuw was het weer meedoen, een belevenis. Een belevenis om meerdere redenen.
Allereerst door het realiseren dat je ogen zo heel vaak dingen niet zien, die waargenomen moeten worden, wil je puzzelvragen kunnen beantwoorden. Je moet met andere ogen, bewuster, naar het gebied kijken waar je doorheen rijdt. Het gevolg is dat je daardoor iets opmerkt, vastlegt in je geheugen, wat je als je later daar weer rijdt, je opnieuw herinnert en dan beseft hoe waardevol zo’n speurtocht voor je belevingswereld is geweest.
Een belevenis was ook, het rijden over wegen en weggetjes waar je niet dagelijks komt, waarschijnlijk zelfs nooit geweest bent, langs bloeiende en nog net niet, bloeiende amandelbomen, voorbij vele sinaasappelbomen waaronder de grond bezaaid lag met ‘appeltjes van oranje’. Zoveel niet benutte vruchten, denk je dan. Het was een bijzonder aantrekkelijke bloesemtocht door ‘de fruittuin’ van het stroomgebied van de Jalón.
Ook een belevenis was, dat alle aanwijzingen klopten, als je maar oplette, want ook vandaag werd ondervonden: ‘haastige spoed is zelden goed’! De vragen zetten ons niet alleen tot ‘goed kijken’, maar ook tot enkele malen ‘in beweging’ komen. Wat plezierig is, als je toch een aantal uren onderweg bent de tocht te volbrengen. De tussenstop, ergens in de natuur tussen de amandelbomen, voor koffie met iets sterkers en de erg lekkere, zelfgebakken amandeltaart van Marion, was een welkome, gezellige onderbreking, ondanks de druilerige regen die inmiddels viel.
En een belevenis was het dit jaar, dat het een korte, niet vermoeiende bloesemtocht was, waardoor de aandacht zonder moeite bij de tekst van ‘de leidraad’ bleef, die ons naar het eindpunt voerde.
Een groot compliment voor de organisatoren, voor Tom en Marion! Dat geldt ook voor de vragen die zij bedachten en de antwoorden op die vragen, die zij zelf eerst moesten achterhalen, voordat wij dat tijdens de rit poogden te doen. Het doet me realiseren hoeveel tijd, aandacht, energie en vindingrijkheid er gaat zitten in de voorbereiding van een goed georganiseerde, probleemloos verlopende, speurtocht. Ik weet echter dat de voorbereiding van zo’n puzzeltocht, je het gevoel geeft bezig te zijn, met een zinvolle inhoud aan je eigen vrije tijd te geven maar ook, ter zijner tijd aan die van anderen. Dat gevoel wensen we Peter en Ria van Bloppoel toe, die volgend jaar de bloesemtocht moeten organiseren. De puzzel winnaars waren echter Jan en Janny Koelstra met hun gasten Joop en Paula, zij behaalden 70% van de 100 punten, knap gedaan dus. Vóór de start was ons gezegd dat degenen die de laagste score binnen brachten, de organisatoren voor de volgende bloesemtocht zouden zijn. Ongetwijfeld een heel goede stimulans voor ons allemaal, om goed op te letten en mee te denken, want ja, stel je voor dat…
Korte terugblik: De bloesemtocht had 37 deelnemers. Om goed 9:30 uur verwelkomde Tom de tochtgenoten en gaf daarna enige toelichting. Er waren drie verschillende routebeschrijvingen, om de 5 minuten zouden drie auto’s van start gaan met verschillende routes; slim bedacht, om een ieder bij de les te houden. Om 14:00 uur zouden we in het restaurant aan tafel gaan. We kregen dus 4 uren de tijd voor de bloesemtocht (plus vragen), die van begin tot eindpunt 75-85 km lang was, dat hing af van de route. Een afstand die Tom en Marion, rustig rijdend, in 2 uren hadden afgelegd. De planning klopte helemaal. En de regen? Die heeft ons niet gedeerd, hebben we amper gemerkt. Op tijd vonden we elkaar in Restaurant Los Amigos in Alcalali, waar we heel geanimeerd pratend, aan lange tafels genoten van een uitstekende maaltijd. We kijken terug op een fijne, heuglijke dag. Namens alle deelnemers heel veel dank, Marion en Tom, voor deze bijzondere bloesempuzzeltocht!
Klik hier voor het recept van de amandeltaart (Red.)
|
